Student deelt ervaring: Shiatsu in buitengewoon onderwijs

Shinzui Shiatsu Student Nadine Langeraert

Nadine Langeraert beëindigt momenteel de eerste cyclus bij de Shinzui Shiatsu School in Gent. Ze is sportjuf en geeft les op de school ‘De Zonnepoort’ (BuBo type 2), met als doelgroep kinderen van 2,5 tot 13 jaar met matige tot ernstige mentale beperkingen, autisme, gedragsproblemen en soms ook motorische beperkingen.

Nadine oefent Shiatsu op de kinderen en leraars van de school. Ze deelt graag enkele ervaringen met ons:

September / Oktober 2024

Door zelf te voelen wat Shiatsu met het lichaam en de psyche doet, vatte ik het plan op om de basiscursus te volgen voor mijn ‘bijzondere’ schoolkindjes. Velen van hen zitten vast in hun lichaam. De meesten zijn communicatief beperkt: sommigen gebruiken SMOG (gebarentaal), anderen communiceren volledig non-verbaal. Daarnaast heerst er veel onrust – ze lopen heen en weer, springen, fladderen, wiegen, enz.

Slecht slapen, selectieve eetgewoontes en frustraties leiden vaak tot agressie, tegenover zichzelf of anderen. Ook wij voelen die machteloosheid. Daarom waagde ik de Shiatsu-sprong: al verleg ik maar een klein steentje, het is het waard.

Ik startte de basiscursus gespannen en onzeker. Maar het vertrouwen en de rust van mijn leraar, samen met de warmte van de medestudenten, overtuigden me om door te gaan. Ik stelde een plan op voor mijn directie om tijdens kindvrije uren en uren gezondheidsbeleid Shiatsu aan te bieden. Na wat overtuigingskracht stemde ze in.

Ik begon voorzichtig, met kinderen waarmee ik al een warme band had. Cognitief sterkere kinderen die verbaal kunnen aangeven wat ze voelen. De behandelingen waren kort, op de rug, met een eenvoudig voorafgaand gesprekje. Ik had nog weinig ervaring, maar het voordeel was: onze kinderen oordelen niet. Ze zijn dankbaar voor exclusieve aandacht. Ze dragen geen maskers. Dat maakte het makkelijker.

November / December 2024

De eerste Shiatsu-momenten voelden positief, ook al waren ze kort en vooral bedoeld als kennismaking. Bij de kleutertjes werkte ik klassikaal, elk kind kreeg zijn momentje – als ze ervoor open stonden – om aanraking te leren verdragen. Veel aftasten en weinig verwachtingen.

Bij de belevingsgerichte kinderen, mijn ‘vlindertjes’, was het zoeken. Soms zittend bij het raam, dan weer wiegend in ‘lepeltje-lepeltje’-houding. Soms duwen ze me weg – dat hoort erbij. Ik forceer niets. Maar ik blijf hopen dat ze zich beter in hun vel kunnen voelen.

Januari / Februari 2025

Ik probeer kinderen regelmatig Shiatsu te geven. Dat helpt zowel henzelf als mij, om hun lichaamstaal te leren kennen. De behandeling bouw ik traag op. Ze mogen altijd ‘STOP’ zeggen, maar dat gebeurt zelden.

Zo is er een jongen van 12 met een moeilijke thuissituatie. Hij ‘ontploft’ snel, maar wekelijks geef ik hem zijn momentje – intussen een volledige basis-rugbehandeling. Hij leert beter ademen. Na een sessie zie ik zachtheid in zijn ogen.

Een meisje van 11 stapt ’s morgens boos van de schoolbus. Op een dag ging ik onverwachts haar klas binnen. Ze zei meteen: “ik!” Ze had nood aan zorg. Na de sessie keerde ze glimlachend terug.

Toch bots ik op grenzen: tijd, kennis, onzekerheid. Ook bij een jongen van 11 met agressief gedrag, die zich niet verbaal kan uiten. Zijn emoties wisselen snel. Ik volg hem – zittend, lopend of liggend. Soms vindt hij rust, soms slechts voor even. In zulke momenten voel ik me machteloos. Wat extra deskundige hulp zou welkom zijn.

Bij de kleuters integreer ik Shiatsu in de sportles. Terwijl zij bewegen, geef ik kleine sessies. Sommigen gaan al spontaan liggen. Anderen geven me ‘kleutershiatsu’ terug, boven op mijn rug.

Maart / April 2025

Tijdens de lente organiseren we een ‘gezonde maand’ op school. We focussen op voeding, beweging en sinds dit jaar ook op mentaal welbevinden. Hand- en voetbadjes, massages… en ook Shiatsu.

Ik maakte een rooster voor individuele en klassikale sessies, voor kinderen én collega’s. Een sportkleedkamer werd omgetoverd tot rustplek met foto’s en uitleg over Shiatsu. Alles in eenvoudige taal. Het zat snel volgeboekt – ook door collega’s. Sommigen waren sceptisch, anderen nieuwsgierig.

Het werden warme, verbindende momenten. Vooral het ‘eigen plekje’ creëerde een veilige bubbel – ook voor de ‘vlinderkindjes’. Het blijft zoeken, maar het is heerlijk om te doen.

Ik ben dankbaar voor het vertrouwen van mijn collega’s. Ook zij ervaren de deugddoende rust, wat op onze hectische school zeldzaam is. Het doet deugd dat kinderen nu zelf om Shiatsu vragen. Ik sluit de maand voldaan af – met nieuwe plannen voor volgend schooljaar.

Mei / Juni 2025

Na de ‘gezonde maand’ kwam de ‘dip’. Ik moest mijn Shiatsu-plekje afstaan – op een pijnlijke manier. Het deed me beseffen: niet iedereen staat achter wat ik doe. Dat mag, maar het raakte me wel. Toch herpakte ik me snel.

Ik werkte vooral met kleuters en ‘vlinderkindjes’. In mijn vrije uren bood ik Shiatsu aan voor wie erom vroeg. Het deed deugd te zien hoe vertrouwd ze ermee zijn: spontaan gaan liggen, mijn hand nemen en op hun buik leggen. Kinderen vielen in slaap, anderen kwamen tot rust.

Steeds meer collega’s tonen interesse. Peter kwam ook langs. Samen gaven we Shiatsu aan collega’s en kinderen. Het bracht verbondenheid, erkenning, rust. Tijdens klassenraden vroegen verschillende teams expliciet om Shiatsu – heerlijk om te horen!

De directie nodigde ons uit voor een gesprek. Peter legde helder uit wat Shiatsu is. Resultaat: volgend schooljaar mag ik drie lestijden besteden aan Shiatsu! Tijdens de startdagen in augustus komt Peter een introductieles geven.

In september schreef ik over een steentje dat ik hoopte te verleggen. Nu stroomt het water al iets vlotter naar zijn bron. Ik eindig dit schooljaar met warme voldoening – en een nieuw steentje in gedachten.